Pijn aan enkel en knieën, een besmeurde broek, kapotte schoenen en een wagen die opnieuw naar de car-wash mag; House Torhout is een succes geworden. Voor mij althans, want de opkomst was magertjes en het weer barslecht. De muziek viel -voor een niet-kenner als ik- best wel te pruimen. En Torhout haalde ook het nieuws: twaalf drugdealers aangehouden en 112 processen-verbaal opgesteld. Niet slecht, broer heeft het dancefestival al Drogue Torhout gedoopt.

Weinig volk heeft zo zijn voordelen. Ruimte, geen eindeloze wachtrijen of opstoppingen en onmiddellijke bediening met zelfs wat tijd voor een babbeltje. Fijn. De sfeer was trouwens opperbest.


De muziek, vraag je je misschien af. Nou ja, boink, boink, boink, hé. Specialisten zullen je om de oren slaan met termen als techno, tech-house, elektro, drum and bass, trance, dance of house. Kan ik niet. Diezelfde musketiers zullen ook opmerken dat House Torhout niet veel soeps is. Weinig gedurfde of nieuwe acts. Ik vond het festival hoedanook geslaagd.

Vrijdag maakte vooral Steve Rachmad op me indruk. Dj Rush, dé topact, kon me dan weer niet bekoren. De Amerikaan leverde een harde set af, maar produceerde af en toe wat storende geluidjes. Waarschijnlijk geen fouten. Experimenteel gedoe kan leuk zijn, maar soms over de top. Afsluiter was Jack De Marseille. De Fransman zorgde voor een glansprestatie. Andere platenruiters bij wie ik een dansje gewaagd heb: Ian Pooley, Llorca, Marco Bailey en Tiefschwarz. Verschillende namen, verschillende stijlen.

Veel respect heb ik voor de Duitse Monika Kruse. Ze stond zaterdagmiddag op het hoofdpodium en zweepte het publiek met veel gemak op. Kruse, jawel een vrouw, past in een nieuwe generatie namen in de scene. Zelf had ze duidelijk ook fun, zo uitgelaten stond ze op main stage platen in elkaar te mixen.

De helft van Technasia, Charles Siegling, liet een reeks heftige beats aan een onnavolgbaar tempo op het danslustige publiek los. Geweldig. Eigenlijk zot. Later ging Rino Cerrone op hetzelfde elan verder. Hun muziek leunt het sterkst aan bij lawaai ;-)

In tent twee verzorgden Belgische populaire discjockeys à la Ghost, Marko, Remy of Phi Phi het mooie weer. De kleine tent zat soms afgeladen vol. Een groot contrast met vrijdag, toen Tiefschwarz of Fred Nasen voor een bijna lege dansvloer speelden. Tent twee liet ik zondag links. De Marko's van deze wereld kan ik elk weekend wel ergens ten lande bewonderen.

Mr. C en Dave Clarke waren zaterdag top of the bill. Clarke's aanwezigheid was geen verrassing, gezien zijn bindingen met mede-organisator Fuse, maar zijn set was totaal nieuw voor me. De naald onderging ernstige martelingen en was soms buiten adem. In Torhout maakte ik Clarke live voor het eerst mee. Zijn radioprogramma's zijn me dan weer geen onbekende. Mr. C was een eindeloze stroom gezapige beats. Een welkome afwisseling.

Matthias, de mini-tegenhanger van T/W'er Herman Scheuremans, mag tevreden zijn over de tweede editie van House Torhout. De modder was niet leuk, okay, maar de rest was (bijna) perfect. Oh, toch een dingetje. De soep mag wat minder heet zijn. Ik heb mijn tong verbrand!