Het libertijnse denken en de nadruk van de Amerikaanse maatschappij op de vrijheden kleurden wel degelijk het web. Maar mensen worstelen vandaag nog met de afwezigheid van een centraal webhoofdkwartier. Een decentraal model schept kansen, maar het gooit ook onze eeuwenoude kijk op onze maatschappij overhoop. Daar hebben zowel de invloedrijke gatekeepers in hun ivoren torens als de grote massa met beperkte inspraak het moeilijk mee. Want nu moeten de eersten zich openstellen voor de tweede groep, terwijl voor hen assertiviteit en mondigheid nog geen evidentie zijn.

Toch zou het zeer jammer zijn, mochten we de uitdaging niet aangaan en onze centraal bestuurde maatschappij omvormen tot een gedecentraliseerde maatschappij. Zeg maar: de technische structuur van het internet als blauwdruk gebruiken voor onze omgang met economie, politiek, energie, informatie en diens meer.

Jeremy Rifkin

Binnenkort komt de econoom Jeremy Rifkin op uitnodiging van Geert Noels naar België. Hij is een expert inzake de economische impact van het klimaatprobleem en energievoorziening. In een zeer boeiende uiteenzetting op Eén Vandaag legt hij uit hoe de internetrevolutie vertaald kan worden naar de energiesector.

Het kernwoord van de huidige ICT-wereld is distributed. Hij denkt daarbij onder andere aan peer to peer-netwerken, Wikipedia, de blogwereld, open source software en YouTube. Iedereen kan een steentje bijdragen en houdt zo het ecosysteem in leven. Volgens Rifkin zal dat gedecentraliseerd model ingang vinden in de energiewereld. Hij noemt het de 'derde industriële revolutie' en een noodzakelijk antwoord op de klimaatveranderingen.

Geen kern- en gascentrales meer gecontroleerd door een handvol machtigen en afhankelijk van grondstoffen uit het buitenland, dus, maar de productie van eigen energie met hernieuwbare en voor iedereen beschikbare grondstoffen, zoals wind, zon of aardwarmte. Slimme netwerken en opslagcapaciteit moeten er voor zorgen dat de opgewekte energie efficiënt wordt gebruikt. De parallellen met een peer to peer-netwerk mogen getrokken worden.

Revolutie in journalistieke wereld

Rifkin kalkt het internetdenken naar de energiesector. Maar ook in de journalistieke wereld vindt het gedecentraliseerd werken ingang. The Huffington Post is een krak in link journalism, maar ook een Aunt Beeb is niet vies van het leggen van hyperlinks naar andere websites, het betrekken van lezers en gebruikers tijdens het journalistiek proces en burgerjournalistiek. Waarmee ze in Londen ook indirect toegeven dat ze niet alles weten.

Zowat alle media hechten veel belang aan sharen via Facebook, Twitter, e-mail, etc en Google. Vaak uit eigenbelang (lees: bezoekers lokken), maar het past ook perfect in de visie van een gedecentraliseerd web. Sommige internauten lezen het web via een RSS-lezer, anderen krijgen tips via hun Facebook-vriendjes of widgets op hun computer en Nu Jij, Digg of Reddit zijn populaire nieuwsbestemmingen, hoewel er geen redacteurs werken.

Met de vulkaanuitbarsting op IJsland doken op de nieuwssites opnieuw oproepen tot getuigenissen op. Een eerste stap naar een gedecentraliseerd nieuwsproces waarbij de lezer ernstig betrokken wordt bij de aanmaak van het nieuwsitem. Want bij de lezer zit veel potentieel, alleen wordt die vandaag niet benut. Uit angst voor het verlies van controle door de redactie, uit vrees voor extreme gedachten of agendasetting. Jammer eigenlijk dat journalisten zo weinig vertrouwen hebben in hun lezers...

Burgerjournalisten

De burgerjournalisten zijn de voorbije maanden naar de achtergrond weggedeemsterd. De hype is voorbij en de media leggen zich nu toe op Twitter en Facebook. Maar intussen blijven ze wel bestaan. Idem dito voor de 'dood verklaarde' weblogs.

Burgerjournalisten en bloggers geven duidelijk aan hoe informatieverwerving, -bewerking en -duiding niet meer enke l het speelterrein is van een elite. Net als de hernieuwbare energiebronnen van Rifkin kan nu ook aan de keukentafel aan journalistiek worden gedaan. Zonder officiële perskaart, zonder dure apparatuur voor uitzending of een ingewikkeld drukprocédé. De journalistieke spelregels blijven wel van belang; maar een goed opgeleid en mediawijs lezer kan snel het kaf van het koren scheiden.

De toegankelijke technologie en het gedecentraliseerd distributiemodel zorgen ervoor dat groepen die vroeger nooit de massa zouden bereiken -vanwege geen vriendjes binnen de omroepen, een saai onderwerp, geen luide stem of onbekendheid, dat nu wel kunnen. Het Antwerpse jongerenpersagentschap StampMedia, waar ik al een aantal keer heb voor gewerkt, kan vandaag jongeren (ook uit kansengroepen) begeleiden in het maken van degelijke journalistieke items en goedkoop een breed én geïnteresseerd publiek bereiken. Zonder het web zou zoiets veel moeilijker zijn. Deze jongeren breken de macht van de elite. En zij zijn niet alleen.

Jullie vertrekken vanuit een ideologische, wij vanuit een journalistieke visie.

Apache is de nieuwe naam van De Werktitel, het project waar ik intussen al acht maand mijn schouders onder zet. De naam 'De Werktitel' blijft wel verder bestaan in de naam van de vzw. Met de naamsverandering - en binnenkort ook een nieuwe website - benadrukt Apache het professionele en blijvende karakter van het initiatief. Dit is geen weblog die even het goede weer maakt en nadien weer verdwijnt. Neen, Apache wil zich ontwikkelen tot een volwaardige, kwaliteitsvolle nieuwswebsite waar de nadruk ligt op onthullingen, verdieping en debat.

Hard werken

We werken hard aan het leggen van stevige fundamenten voor het project. Dat staat niet synoniem met het financiële plaatje rondkrijgen. Ook de achterkant van de website is belangrijk. En het moet gezegd: ik ben echt onder de indruk van wat onze techneut uit zijn mouw heeft geschud. Ook redactioneel worden interessante discussies gehouden, waardoor we vergadering na vergadering onze redactionele lijn vorm geven.

Voor een bende journalisten is ondernemen iets nieuw. Maar ik doe het graag. Ik leer enorm veel bij (en jammer genoeg laat ik Kapingamarangi.be daardoor wat in de steek), heb al veel interessante gesprekken achter de rug en vind het ontzettend plezant om een nieuw medium in de markt te zetten.

Tuurlijk ben je niet altijd tevreden over hoe traag het allemaal wel gaat, maar die tijd is nodig om tot een goed product te komen. En wees gerust, na acht maanden geloof ik nog steeds dat een degelijke, kwaliteitsvolle nieuwswebsite zoals Apache in Vlaanderen levenskansen heeft.

Met het fiscaal attest stimuleert de overheid het geven van giften aan erkende verenigingen of instellingen. De wetgever heeft naast een opsomming van instellingen in de wet, een lijstje goede doelen opgemaakt. Die lijst vormt de basis voor de erkenning. In ons land kunnen tientallen verenigingen fiscale attesten uitgeven. Het overzicht van de instellingen telt vijftig pagina's (.pdf).

De overheid betaalt jouw gift

De fiscale attesten zijn leuk, maar je kan de bedenking maken hoe gemeend de gift nog is als tot de helft van het bedrag niet door de burger wordt betaald, maar door de overheid. Inderdaad, het Rode Kruis schrijft: "Zo kunt u tot de helft of zelfs nog meer van uw gift terugkrijgen, afhankelijk van uw inkomen".

Bovendien, hoe meer hoger je belastbaar inkomen, hoe groter het bedrag dat de overheid voor jou betaalt. Okay, eerlijk is eerlijk, een groot deel van de bevolking zal snel in de hogere schijven zitten en genieten van de grote belastingverlaging. Zit je in de lagere schijven, dan betaal je normaliter sowieso minder belastingen, of trek je een groter bedrag terug.

Maar toch, ik zie de logica niet. Waarom wordt een rijker persoon meer beloond dan een armer iemand. Het geven vergt van de arme toch veel meer inspanning. En toch wordt hij fiscaal benadeeld.

Cijfertjes

Met cijfers. Bedraagt je belastbaar inkomen 15.000 euro, dan betaalt de overheid 40% van uw gift. Je krijgt immers een belastingverlaging van 40%; twaalf euro als je 30 euro geeft. Verdien je zo'n 35.000 euro, dan stijgt het belastingsvoordeel tot 50% en betaalt de overheid 15 euro van je gift van 30 euro. Plan International heeft de cijfertjes op een rijtje gezet. De overheid begint bij 25% bij de niet-verdieners en eindigt bij 50% bij een bedrag hoger dan 31.700 euro.

't Kan natuurlijk zijn dat ik de wetgeving niet begrijp, dan mag je dat altijd melden.

De Werktitel draait op een weblogsysteem, Wordpress, en wil beetje bij beetje de vele mogelijkheden van het internet omarmen, maar het is geen klassiek weblog. De auteurs, waaronder mezelf, zijn professionele journalisten en de artikels beantwoorden aan de basisbeginselen van de journalistiek.

Inderdaad, De Werktitel vloeit voort uit een onvrede met de strategische keuzes van de Vlaamse massamedia, maar we worden niet gedreven door haat, nijd of rancune. Met De Werktitel willen we tonen hoe het anders kan en er zelf nog fun aan beleven.

Vandaag is mijn eerste stuk op De Werktitel verschenen: Europa geeft wapenfabrikanten meer ruimte.

R.I.P. Frank Vandenbroucke.

Excuses dat het zo stil is op de blog. Druk in de weer met van alles en nog wat, ook een beetje lui en in volle voorbereiding van mijn feestje Ostinato, vrijdag 6 november in de Gentse club Tijuana. Met Seba Lecompte, Karl S. Berg, Benn en S.L.U.T.

Uiteraard van harte welkom!

Maar ook in Wonderland heeft technologie zijn intrede gedaan. En nu speel ik een rolletje in een filmpje op YouTube...

]]> video http://www.kapingamarangi.be/index.php?itemid=1895 Fri, 28 Aug 2009 13:38:07 +0200 http://www.kapingamarangi.be/index.php?itemid=1895 http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0/ http://www.kapingamarangi.be/index.php?itemid=1893

De Herzeelse schepen en molenaar Luc Hoorens heeft vrijdagavond 14 augustus de nieuwe Buysesmolen in Sint-Antelinks plechtig ingehuldigd. Jammer genoeg was er geen wind en kon de maalvaardige windmolen op zijn eerste dag niet draaien.

De Buysesmolen heeft een rijke geschiedenis, en is tegelijkertijd gloednieuw. Van de molen is al in 1428 sprake. De windmolen kende een woelige geschiedenis en bleef tot eind 1949 draaien. De molen ging door het leven als Molen te Roeselare, Molen ter Rijst en uiteindelijk Buysesmolen. In 1976 viel de molen omver.

Restauratie

In 2004 wordt het plan opgevat om de molen te restaureren. Maar van restaureren kwam niet veel in huis omdat de oude molenonderdelen rot waren. Uiteindelijk wordt de molen helemaal heropgebouwd. Daarbij werden de plannen van architectenbureau Bertheloot gebruikt.

De klus werd door de molenbouwers Thomaes uit Roeselare en architecte Sabine Okkerse geklaard. De gemeente gaf hen in 2007 de opdracht. In het najaar van 2008 werd het 'molenhok' geplaatst en begin dit jaar kon de molen een eerste keer draaien. De houten windmolen heeft twee koppels molenstenen en kan dus malen. Het wiekenkruis heeft een lengte van ruim 23 meter. De heropbouw kost de gemeente, de provincie en de Vlaamse overheid iets meer dan 500.000 euro.

Molenboek

Samen met de nieuwe Buysesmolen werd ook het naslagwerk 'De Molens van Herzele' voorgesteld. De uitgave van de heemkundige kring De Hellebaard en geschreven door Georges Souffreau, mijn vader, vertelt de geschiedenis van de molens in Herzele en zijn deelgemeenten Borsbeke, Hillegem, Ressegem, Sint-Antelinks, Sint-Lievens-Esse, Steenhuize-Wijnhuize en Woubrechtegem.

Het boek brengt een mix van feiten, namen, oude foto's, verhalen, anekdotes en zelfs een molenaarslied. Zowat twintig molens --windmolens, watermolens, maalderijen, olieslagerij en een chicoreimolen-- die ooit in Herzele werkten, worden besproken. 'De Molens van Herzele' is niet enkel een goed gedocumenteerd naslagwerk, maar schetst ook een blik in het leven van de molenaars toen.

Het molenboek 'De Molens van Herzele' kan besteld worden bij De Hellebaard. Het boek kost 30 euro. Alle opbrengsten gaan naar de werking van de heemkundige kring van Herzele. Vandaag 15 augustus en morgen zijn het Molenfeesten in Sint-Antelinks.

Jennifer Senior doet in New York Magazine de strategie uit de doeken. 'The Message Is the Message' is een diepgravend artikel over de relatie van Obama met pers, bloggers, sociale media en het publiek. Ze stelt vast dat de Amerikaanse president bewust geen focus heeft, maar heel goed weet wat hij doet.

Informatiebombardement

In tegenstelling tot de Vlaamse politieke klasse wordt één onderwerp niet eindeloos uitgemolken. Integendeel, Obama vuurt elke dag een informatiebombardement af en snijdt in een etmaal vier, vijf onderwerpen aan. Positieve nieuwtjes krijgen niet de tijd zich te ontwikkelen, maar ook -en belangrijker- de minder leuke informatie verdrinkt snel in de informatiestroom.

Tegelijkertijd neemt Obama ook uitgebreid de tijd voor lange, doordachte en nauwkeurig opgebouwde speeches van ruim een uur. In deze redevoeringen uit hij respect voor de tegenstander, leeft hij met hen mee en gebruikt uiteindelijk hun argumenten om zijn gelijk te halen. Obama is niet de man van de confrontatie. Hij gelooft blijkbaar in het bekeren van de tegenstander.

Nieuwe media

Obama bespeelt de nieuwe media als geen ander. Hij spreekt de bevolking rechtstreeks aan, zonder passage via de klassieke media. Maar die laatsten worden wel in de watten gelegd, mogen rekenen op exclusieve verhalen en spelen ook een belangrijke rol in de communicatiestrategie van het Witte Huis.

Met succes paait Obama dus het journalistenkorps in Washington. Maar op hetzelfde moment controleert hij zijn imago dankzij de informatieverspreiding via Flickr, YouTube en andere sociale media.

Ideaal

De boodschap van Obama gaat overigens verder dan een nieuwe sociale zekerheid of extra impulsen voor de Amerikaanse economie. Obama heeft een ideaal, een welbepaalde kijk op de wereld die hij zijn landgenoten wil meegeven. Verantwoord met de maatschappij omgaan vormt daarvan het fundament.

Obama ziet in zijn takenpakket als president immers ook een rol als straathoekwerker en leraar. Hij wil de Amerikanen opleiden, hen op hun verantwoordelijkheden duiden en betrekken bij het politieke bestel.

Het artikel in New York Magazine geeft een inkijk in de 'content provider' Barack Obama. Het lezen waard.