Met het fiscaal attest stimuleert de overheid het geven van giften aan erkende verenigingen of instellingen. De wetgever heeft naast een opsomming van instellingen in de wet, een lijstje goede doelen opgemaakt. Die lijst vormt de basis voor de erkenning. In ons land kunnen tientallen verenigingen fiscale attesten uitgeven. Het overzicht van de instellingen telt vijftig pagina's (.pdf).

De overheid betaalt jouw gift

De fiscale attesten zijn leuk, maar je kan de bedenking maken hoe gemeend de gift nog is als tot de helft van het bedrag niet door de burger wordt betaald, maar door de overheid. Inderdaad, het Rode Kruis schrijft: "Zo kunt u tot de helft of zelfs nog meer van uw gift terugkrijgen, afhankelijk van uw inkomen".

Bovendien, hoe meer hoger je belastbaar inkomen, hoe groter het bedrag dat de overheid voor jou betaalt. Okay, eerlijk is eerlijk, een groot deel van de bevolking zal snel in de hogere schijven zitten en genieten van de grote belastingverlaging. Zit je in de lagere schijven, dan betaal je normaliter sowieso minder belastingen, of trek je een groter bedrag terug.

Maar toch, ik zie de logica niet. Waarom wordt een rijker persoon meer beloond dan een armer iemand. Het geven vergt van de arme toch veel meer inspanning. En toch wordt hij fiscaal benadeeld.

Cijfertjes

Met cijfers. Bedraagt je belastbaar inkomen 15.000 euro, dan betaalt de overheid 40% van uw gift. Je krijgt immers een belastingverlaging van 40%; twaalf euro als je 30 euro geeft. Verdien je zo'n 35.000 euro, dan stijgt het belastingsvoordeel tot 50% en betaalt de overheid 15 euro van je gift van 30 euro. Plan International heeft de cijfertjes op een rijtje gezet. De overheid begint bij 25% bij de niet-verdieners en eindigt bij 50% bij een bedrag hoger dan 31.700 euro.

't Kan natuurlijk zijn dat ik de wetgeving niet begrijp, dan mag je dat altijd melden.

De Werktitel draait op een weblogsysteem, Wordpress, en wil beetje bij beetje de vele mogelijkheden van het internet omarmen, maar het is geen klassiek weblog. De auteurs, waaronder mezelf, zijn professionele journalisten en de artikels beantwoorden aan de basisbeginselen van de journalistiek.

Inderdaad, De Werktitel vloeit voort uit een onvrede met de strategische keuzes van de Vlaamse massamedia, maar we worden niet gedreven door haat, nijd of rancune. Met De Werktitel willen we tonen hoe het anders kan en er zelf nog fun aan beleven.

Vandaag is mijn eerste stuk op De Werktitel verschenen: Europa geeft wapenfabrikanten meer ruimte.

R.I.P. Frank Vandenbroucke.

Excuses dat het zo stil is op de blog. Druk in de weer met van alles en nog wat, ook een beetje lui en in volle voorbereiding van mijn feestje Ostinato, vrijdag 6 november in de Gentse club Tijuana. Met Seba Lecompte, Karl S. Berg, Benn en S.L.U.T.

Uiteraard van harte welkom!

Maar ook in Wonderland heeft technologie zijn intrede gedaan. En nu speel ik een rolletje in een filmpje op YouTube...

]]> video http://www.kapingamarangi.be/index.php?itemid=1895 Fri, 28 Aug 2009 13:38:07 +0200 http://www.kapingamarangi.be/index.php?itemid=1895 http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0/ http://www.kapingamarangi.be/index.php?itemid=1893

De Herzeelse schepen en molenaar Luc Hoorens heeft vrijdagavond 14 augustus de nieuwe Buysesmolen in Sint-Antelinks plechtig ingehuldigd. Jammer genoeg was er geen wind en kon de maalvaardige windmolen op zijn eerste dag niet draaien.

De Buysesmolen heeft een rijke geschiedenis, en is tegelijkertijd gloednieuw. Van de molen is al in 1428 sprake. De windmolen kende een woelige geschiedenis en bleef tot eind 1949 draaien. De molen ging door het leven als Molen te Roeselare, Molen ter Rijst en uiteindelijk Buysesmolen. In 1976 viel de molen omver.

Restauratie

In 2004 wordt het plan opgevat om de molen te restaureren. Maar van restaureren kwam niet veel in huis omdat de oude molenonderdelen rot waren. Uiteindelijk wordt de molen helemaal heropgebouwd. Daarbij werden de plannen van architectenbureau Bertheloot gebruikt.

De klus werd door de molenbouwers Thomaes uit Roeselare en architecte Sabine Okkerse geklaard. De gemeente gaf hen in 2007 de opdracht. In het najaar van 2008 werd het 'molenhok' geplaatst en begin dit jaar kon de molen een eerste keer draaien. De houten windmolen heeft twee koppels molenstenen en kan dus malen. Het wiekenkruis heeft een lengte van ruim 23 meter. De heropbouw kost de gemeente, de provincie en de Vlaamse overheid iets meer dan 500.000 euro.

Molenboek

Samen met de nieuwe Buysesmolen werd ook het naslagwerk 'De Molens van Herzele' voorgesteld. De uitgave van de heemkundige kring De Hellebaard en geschreven door Georges Souffreau, mijn vader, vertelt de geschiedenis van de molens in Herzele en zijn deelgemeenten Borsbeke, Hillegem, Ressegem, Sint-Antelinks, Sint-Lievens-Esse, Steenhuize-Wijnhuize en Woubrechtegem.

Het boek brengt een mix van feiten, namen, oude foto's, verhalen, anekdotes en zelfs een molenaarslied. Zowat twintig molens --windmolens, watermolens, maalderijen, olieslagerij en een chicoreimolen-- die ooit in Herzele werkten, worden besproken. 'De Molens van Herzele' is niet enkel een goed gedocumenteerd naslagwerk, maar schetst ook een blik in het leven van de molenaars toen.

Het molenboek 'De Molens van Herzele' kan besteld worden bij De Hellebaard. Het boek kost 30 euro. Alle opbrengsten gaan naar de werking van de heemkundige kring van Herzele. Vandaag 15 augustus en morgen zijn het Molenfeesten in Sint-Antelinks.

Jennifer Senior doet in New York Magazine de strategie uit de doeken. 'The Message Is the Message' is een diepgravend artikel over de relatie van Obama met pers, bloggers, sociale media en het publiek. Ze stelt vast dat de Amerikaanse president bewust geen focus heeft, maar heel goed weet wat hij doet.

Informatiebombardement

In tegenstelling tot de Vlaamse politieke klasse wordt één onderwerp niet eindeloos uitgemolken. Integendeel, Obama vuurt elke dag een informatiebombardement af en snijdt in een etmaal vier, vijf onderwerpen aan. Positieve nieuwtjes krijgen niet de tijd zich te ontwikkelen, maar ook -en belangrijker- de minder leuke informatie verdrinkt snel in de informatiestroom.

Tegelijkertijd neemt Obama ook uitgebreid de tijd voor lange, doordachte en nauwkeurig opgebouwde speeches van ruim een uur. In deze redevoeringen uit hij respect voor de tegenstander, leeft hij met hen mee en gebruikt uiteindelijk hun argumenten om zijn gelijk te halen. Obama is niet de man van de confrontatie. Hij gelooft blijkbaar in het bekeren van de tegenstander.

Nieuwe media

Obama bespeelt de nieuwe media als geen ander. Hij spreekt de bevolking rechtstreeks aan, zonder passage via de klassieke media. Maar die laatsten worden wel in de watten gelegd, mogen rekenen op exclusieve verhalen en spelen ook een belangrijke rol in de communicatiestrategie van het Witte Huis.

Met succes paait Obama dus het journalistenkorps in Washington. Maar op hetzelfde moment controleert hij zijn imago dankzij de informatieverspreiding via Flickr, YouTube en andere sociale media.

Ideaal

De boodschap van Obama gaat overigens verder dan een nieuwe sociale zekerheid of extra impulsen voor de Amerikaanse economie. Obama heeft een ideaal, een welbepaalde kijk op de wereld die hij zijn landgenoten wil meegeven. Verantwoord met de maatschappij omgaan vormt daarvan het fundament.

Obama ziet in zijn takenpakket als president immers ook een rol als straathoekwerker en leraar. Hij wil de Amerikanen opleiden, hen op hun verantwoordelijkheden duiden en betrekken bij het politieke bestel.

Het artikel in New York Magazine geeft een inkijk in de 'content provider' Barack Obama. Het lezen waard.

Zowat de helft van de Marokkaanse allochtonen kan als een gewoontecrimineel beschouwd worden. 70% van onze gevangenispopulatie is overigens van allochtone herkomst.

En waarom rept Sanctorum in zijn verhaaltje niet over Dave Annemans en Vitezslav Mracek?

De documentaire is door Irenia Alvarez samengesteld en afgewerkt. De AFS-vrijwilligster heeft alles voor haar rekening genomen. Indrukwekkend, zeker als je weet dat ze het Nederlands niet zo machtig is en enkele weken geleden geleden nog een spoedcursus 'videomontage' kreeg.

Bovendien heeft ze het thema goed aangepakt. Geen taboes. Daiana en Felix zijn economische vluchtelingen en geven dat openlijk toe. Ze worstelen met een enorm heimwee naar hun thuisland, maar willen tegelijkertijd zich ook integreren in Vlaanderen. Alleen, het lukt hen niet want ze blijven op hun eilandje leven. Zelfs werk kan de integratie niet bevorderen.

Als kijker leer je met 'Latinos in Amberes' heel wat bij over de Latijns-Amerikaanse gemeenschap in ons land en de enorme uitdaging integratie vormt.