Een dagtrip naar twee schilderijententoonstellingen in Londen is leuk, maar de dagelijkse routine is daardoor danig van de kook. De actualiteit heb ik even uit het oog verloren. De andere op stapel zijnde projecten lopen wat vertraging op. Toch mag ik jou een klein verslagje niet onthouden.

Fabric of Vision in de National Gallery start met een wat ongewoon uitgangspunt: kledij en draperieën in de schilderkunst. Ik denk dat dit meer een uitvlucht voor een gewone overzichtstentoonstelling is. Ze brengen wat werk bij elkaar en zoeken dan naar een gemeenschappelijk kenmerk. Straks pakt het Louvre in Parijs misschien wel uit met een tijdelijke attractie Les chausures et les peintres.

In negen zalen worden thema's zoals naaktheid, sensualiteit, romantiek of contrast uitgebeeld. Schilders geven kledij in hun werken niet altijd waarheidsgetrouw weer. Meestal ligt in een geplooide rok een extra boodschap, meent Anne Hollander, de curator van Fabric of Vision. Ze haalt voorbeelden aan uit verschillende tijdsperiodes en plaatst ze naast elkaar. Enkel wat naar de schilderijen staren mag dus niet in de National Gallery. Lees ook de plaatjes, want anders denk je gegarandeerd 'oh, mooi, maar waarom staan die allemaal in dezelfde zaal?'.

Doorheen Fabric of Vision loopt wel degelijk een lijn, hoewel dit soms wat ver gezocht is.

In Tate Britain bezocht ik een retrospective over het werk van Lucian Freud. Indrukwekkend. Freud, een kleinkind van de grote Duitse psycho-analist Sigmund Freud, schept afschuwelijke portretten van mensen uit zijn eigen omgeving. Zijn vele vrouwen, zijn kinderen, kenissen, een drag queen of een ambtenaar. Hij is gefascineerd door 'flesh'. Vlees, geen ideale maten, dus.

Freud's werk is niet mooi. Mooi als esthetisch gevoel, dan toch. Maar zijn portretten maken wel indruk, schokkeren soms door het onbehouwen naakt en de lompen vlees. Na de eerste schok besef je dat Freud enkel het echte leven schildert, hoe hij al die mensen ziet -alhoewel hij duidelijk een voorkeur heeft voor Jambers-producten. En zonder al die romantische poespas uit de marketingwereld. Ook de zelfportretten zijn grof. Hij kijkt naar zichzelf doorheen diezelfde grijze-tinten bril.

Evolutie in Freud's schilderijen is er maar weinig. Hij schildert steeds grotere schilderijen, maar dat is dan ook het enige. De onopgewekte kleuren zijn vandaag nog steeds dezelfde als twintig of dertig jaar geleden.

De Britten bestempelen Lucian Freud als de belangrijkste hedendaagse portretschilder. Hij is intussen tachtig en in Tate Britain kan je een zeer recent zelfportret bekijken.

Oh, ja, de perstrip was een initiatief van de spoorwegen. Met de Eurostar sta je supersnel (uitgezonderd voor het Engelse deel van de trip) in hartje Londen. Niet vergeten ;-)

Meer lezen?
Lucian Freud, Tate Britain (tot 22 september)
Fabric of Vision, National Gallery (tot 8 september)
Eurostar, thanks a lot